🌐 رواداری حکمتورزانه/ بروز تفاوتها و تخاصمهای درونی میان شهروندان و پارههای تن ایران در برابر یکدیگر دشمنان ایران را شاد میکند/ امروز ایران به بازسازی اخلاق مدنی، تقویت اعتماد متقابل و احیای حس تعلق جمعی نیاز دارد
همبستگیای که ایرانیان از دیرباز در پرتو زبان، فرهنگ، آیین، تمدن، دین، اندیشه و ملیت مشترک خود تجربه کردهاند، امروز تحتتأثیر فضای خشم، کینه، نفرت و خشونت قرار گرفته است...
🌐 رواداری حکمتورزانه/ بروز تفاوتها و تخاصمهای درونی میان شهروندان و پارههای تن ایران در برابر یکدیگر دشمنان ایران را شاد میکند/ امروز ایران به بازسازی اخلاق مدنی، تقویت اعتماد متقابل و احیای حس تعلق جمعی نیاز دارد
🔸 یادداشت روزنامه سازندگی
🔸 بهقلم؛ صالح نقرهکار/ حقوقدان
🔸چهار اسفند ۱۴۰۴
🔹 شرط بقاء و پایداری همبستگی ملی ایران در روزهای پرالتهاب
🔹 مایه تأسف و تأثر است که در شرایط حساس کنونی، آنچه بیش از هر چیز دشمنان ایران را شاد میکند، بروز تفاوتها و تخاصمهای درونی میان شهروندان و پارههای تن ایران در برابر یکدیگر است؛ وضعیتی که بهجای صفآرایی در برابر متجاوزان و دشمنان واقعی ایران به تقابل درونی و تضعیف پیوست و همبستگی اجتماعی میانجامد.
🔹 همبستگیای که ایرانیان از دیرباز در پرتو زبان، فرهنگ، آیین، تمدن، دین، اندیشه و ملیت مشترک خود تجربه کردهاند، امروز تحتتأثیر فضای خشم، کینه، نفرت و خشونت قرار گرفته است. درحالی که بیش از هر زمان دیگر، ایران به رواداری حکمتورزانه برای پایداری همبستگی ملی و مقابله با تهدیدهای خارجی و خطرهای تضعیفکننده امنیت شهروندی نیازمند است.
🔹 این تقابلهای درونی اگر از منظر آسیبشناسانه واکاوی شوند، نشان میدهند که جامعه مدنی، نهادهای ترمیمکننده مودت اجتماعی و حوزه عمومی غیردولتی، بهویژه جامعه نخبگانی، وظیفهای بزرگ و مسئولیتی سهگانه برعهده دارند.
🔹 نخست، تبیین و تقویت سویههای حمایتگرانه از حقوق و آزادیهای شهروندان؛ دوم، بهرسمیت شناختن همه صداها و احترام به تکثرهای هویتی در حوزه عضویت اجتماعی؛ و سوم، جلوگیری از گسترش خشم و انزجار اجتماعی که میتواند بهراحتی در چارچوب پروژههای تفرقهافکنانه دشمنان ایران تفسیر شود.
🔹 جامعهای که به نقطه نفرت متقابل درونی برسد، ناخواسته در زمین طراحیهای بیرونی بازی خواهد کرد. در این وضعیت شکننده، آنچه پیرامون مرزهای ایران و در فضای ژئوپلیتیک منطقهای جریان دارد و نیز تلاشهای مکرر دشمنان برای ایجاد شکاف در همبستگی ملی ایرانیان، ما را به ضرورتی روشن رهنمون میکند: خشونتپرهیزی، رواداری، تحمل مخالف، شنیدن صداهای متنوع و بردباری در حل مسائل ایران باید به اصول راهنمای کنش اجتماعی و سیاسی بدل شود.
🔹 حل مسائل پیچیده جامعه ایرانی جز در چارچوبی خردمندانه، آسیبشناسانه و دوراندیشانه ممکن نیست و هرگونه غلبه هیجانهای منفی بر عقلانیت جمعی، هزینههای جبرانناپذیر در پی خواهد داشت. در حوزه عمومی امروز ایران، نقشآفرینی جدیتر رسانهها و همه دلسوزان واقعی کشور اهمیتی دوچندان دارد.
🔹 رسانهها باید شهروندان را به گفتوگو، مدارا، تحمل و خشونتپرهیزی دعوت کنند و از بازتولید ادبیات نفرت، تحقیر و دوقطبیسازی بپرهیزند.
🔹 در کنار آن، نظام حقوقی، بهویژه در حوزه قضایی، لازم است با رویکردی مبتنی بر عدالت تحلیلی و ترمیمی (نه انتقامجویانه) با پدیدههای خشونتآفرین مواجه شود. هرگونه مشروعیتبخشی به خشونت، چه در قالب انتقام، چه در شکل خشونت کلامی، فیزیکی، حیثیتی یا روانی به فرسایش سرمایه اجتماعی میانجامد.
🔹 در مقابل، آنچه جامعه در این برهه حساس نیاز دارد، تزریق عقلانیت، بردباری و اعتمادسازی است. از سوی دیگر، مسئولان کشور، بهویژه تصمیمگیران حوزه سیاست و مدیریت تعاملات شهروندی باید بسترهای نهادی لازم را برای گفتوگوی اجتماعی، مشارکت مدنی و حل مسالمتآمیز تعارضها فراهم کنند تا دیگر بار شاهد رخدادهایی که شکاف و رنج اجتماعی میآفریند، نباشیم.
🔹 چنین رخدادهایی نهتنها دشمنان ایران را شاد میکند بلکه دل همه عاشقان وطن و هممیهنان را سرشار از اندوه و نگرانی میسازد. سرمایه عظیم ملی ایران (یعنی هویت و همبستگی شکل گرفته در چارچوب تمدنی دیرپا) دستاوردی تاریخی است که با هزینههای سنگین نسلهای متمادی حاصل شده و نباید با روشها و رویکردهای تضعیفکننده همبستگی اجتماعی دچار فرسایش شود.
🔹 امروز ایران بیش از هر زمان دیگر به بازسازی اخلاق مدنی، تقویت اعتماد متقابل و احیای حس تعلق جمعی نیاز دارد. این مهم جز از مسیر رواداری، عدالت، گفتوگو و پرهیز از خشونت محقق نمیشود. پاسداشت همبستگی ملی، نه شعاری سیاسی بلکه ضرورتی راهبردی برای بقا و پیشرفت ایران است؛ ضرورتی که تحقق آن، مسئولیتی مشترک بر دوش حاکمیت، نخبگان و همه شهروندان قرار میدهد.